Δευτέρα

demasiado tarde …

οι μονόχνωτοι δεν έμειναν στα προάστια τους
σκορπούν την απελπισία τους στα ηχεία των ονείρων μου
μπερδεύουν επενδύσεις στα στρέμματα του ουρανίσκου τους
με τις άλικες πρωτοπόρες απομιμήσεις … ελπίζουν …
μα θα γίνουν …
επιφανειακά είδωλα …

επειδή ξέφυγα από ενθύμημα δεύτερης σάρκας …

με ευτραφής υπερηφάνεια μου διηγούνται τα σχέδια
για την πεζοδρόμηση της παραλίας
κ για τα νωπά κούτσουρα style crucified
που κάρφωσαν στα άβουλα παιδικά δωμάτια …

τις ethnic ψυχές δεν τις αγγίζει τίποτα παρά μόνο η μαγεία …
όχι των παραμυθιών
αλλά , εκείνη του σκληρού πέλματος
που με ιεροσυλία στην εσταυρωμένη σύμπτωση
με ενθάρρυνε el matador να καρφώσω την πρόσφατη απαγόρευση …

love …
Παρά φύσιν καλλούπια …


interlude …

το αίμα ενώνει
το τρίξιμο της πράξης
όταν σε σκεπάζει το τέλος της σκηνής …

γιατί διαλέγεις το κόκκινο
να αιωρείται σε ειδικές στήσεις ?
φοβάσαι την γεύση σου
ή τον οινολόγο που θα σε ‘απορρίψει’ εκλεκτικά ?

heartaches, tears & devotion …

η προσφορά απολύμανσης ενός receptionist
pour la chambre rouge du 3e étage …

ma chambre …
έτοιμη, στην πρώτη πτώση θερμοκρασίας …

mi alma espanol
δεν έχει εποχές
μόνο ένα πρεβάζι από φθινοπωρινά φύλλα
κ κρεμασμένες μάσκες ερωμένων κ εραστών
που προειδοποιούν το συμβάν …

la unica excusa …

tango …