Σάββατο



Ρόδος, 21.9.08

t : αφιερωμένη η αποψινή καταιγίδα μας ..
Γ: αφιερωμένη λοιπόν ..με χαμόγελο κ λίγο χτυποκάρδι ..
t: .. κ θολό τοπίο από την ένταση της ..
Γ: στο σκοτάδι είναι το πάθος ..στην καταιγίδα η λησμονιά ..
t: Ρέουν δάκρυα κ γεμίζουν οι υπόνομοι κατάρες ..
η ευτυχία επιπλέει κ το σκοτάδι, είναι η λέμβος για ναυαγούς
με πυξίδες που αποσυντονίζονται όταν νιώθουν στεριά ..
Γ: γι’ αυτό ,μην επιστρέψεις ποτέ σε λιμάνι ..πάντα στ’ ανοιχτά ..
t : ‘ποτέ’, η μοναδική αντίθεση στο ‘πάντα’ ..μόνο όταν βρέχει ..
Γ : Σ’ αγαπώ ..

.. κι αποκοιμήθηκα συνειδητά παγιδευμένη
στα δίχτυα της απόχης ..

Αθήνα,

η ζωή κερνάει στο ‘δεν πειράζει’
βραχνούς ιλίγγους ,
σκέρτσα βραδινής μέθης ,
σωριασμένα βλέμματα
μελαγχολικών ,‘μου λείπεις ‘..

πόσο μ αρέσει ο ήχος
των μη συντηρημένων ..

Μόλις κέρωσα,
ανατράπηκαν τα ωράρια επίσκεψης του μουσείου ..
tango (..)